Nu bestellen

Korte inhoud van dit boek:

Het leven is vurrukkulluk is het onweerstaanbare, bijna achteloos en tegelijk sierlijk opgeschreven verhaal over twee vrienden, Mees en Boelie, die beiden verliefd zijn op het zestienjarige meisje Panda. Er wordt marihuana (‘Marry-you-Anna‘) gerookt, de vrije liefde viert hoogtij en er wordt doelloos en zorgeloos door het park geslenterd. Zij steelt geld van een oude man en samen organiseren ze een groot feest waarna niets meer is wat het lijkt, in een wereld van vrije liefde en marihuana.

Niemand weet het luchtige en het vreugdevolle zo goed in woorden te vangen als auteur Remco Campert. Zijn romandebuut Het leven is vurrukkulluk (oorspronkelijk uit 1961) werd een onmiddellijk succes en groeide uit tot een klassieker. Het boek werd zeer gewaardeerd om zijn lichte en ironische verteltrant.

‘Zo luchtig over de liefde schrijven, dat lukt me niet meer.‘
Auteur Remco Campert

Over de auteur(s):

Remco Campert (geboren op 28 juli 1929 te Den Haag) is dichter en schrijver van verhalen en romans. Hij maakte deel uit van de literaire stroming de Vijftigers.
Zijn vader was de dichter Jan Campert, schrijver van het gedicht Het Lied der Achttien Doden, zijn moeder de actrice Joeki Broedelet, onder andere bekend van de gastrollen die ze op latere leeftijd speelde bij Van Kooten en De Bie. Zij gingen uit elkaar toen Campert 3 jaar was, waarna hij afwisselend bij een van hen en bij zijn grootouders woonde tot hij in 1942 werd ondergebracht bij een pleeggezin. Toen de wijk waarin ze woonden door de Duitsers werd afgebroken, vertrok het gezin naar Epe, waar Remco Campert de Mulo bezocht. Het was ook in Epe waar hij in 1943 hoorde dat zijn vader op 40-jarige leeftijd in het concentratiekamp Neuengamme was overleden.
Na de oorlog ging hij met zijn moeder in Amsterdam wonen en volgde daar het gymnasium aan het Amsterdams Lyceum. Remco Campert verliet de school voortijdig, nadat hij het besluit had genomen schrijver te worden.

In 1949 trouwde hij met Freddy Rutgers. Ze woonden enige tijd in Parijs. Terug in Nederland ging Freddy Rutgers in 1954 samenwonen met Gerrit Kouwenaar en Remco Campert trouwde met Fritzi Harmsen van Beek. Hun woning in Blaricum werd een ontmoetingsplek voor schrijvers en dichters.

Voorjaar 1950 richt Remco Campert met Rudy Kousbroek het tijdschrift Braak op. In juli van hetzelfde jaar wordt de redactie uitgebreid met Lucebert en Bert Schierbeek. Na het verschijnen van de bloemlezing Atonaal in 1951, onder redactie van Simon Vinkenoog, worden de daarin opgenomen dichters onder wie Gerrit Kouwenaar, Jan G. Elburg en Hugo Claus, aangeduid als de Vijftigers.

In 1957 gingen Remco Campert en Fritzi Harmsen uit elkaar en keerde hij terug naar Amsterdam. Nadat ie in 1960 met Lucia van de Berg zijn eerste kind, dochter Emanuela kreeg, trouwde hij in 1961 met haar en kreeg in 1963 zijn tweede kind, dochter Cleo Campert. In 1964 verhuisden ze naar Antwerpen, waaruit hij in 1966 alleen terugkeerde. Hier leerde hij galeriehoudster Deborah Wolf kennen, met wie hij tot 1980 samenleefde. Toen scheidden zich hun wegen, maar later kwamen zij weer samen en traden in 1996 in het huwelijk.

Hoewel begonnen als dichter, worden de verhalen van Remco Campert in tijdschriften steeds langer en publiceert hij romans. In 1976 ontvangt hij de P.C. Hooftprijs voor zijn poëzie: ‘Het hele poëtische oeuvre van Remco Campert overziend, is de jury onder de indruk gekomen van de persoonlijke kroniek van de jaren 1950-1970 die erin is neergeschreven. De hachelijke en belachelijke feiten van deze levensperiode zijn door de dichter onvergetelijk geboekstaafd.‘
Van 1989 tot 1995 leest Remco Campert met Jan Mulder en Bart Chabot in theaters voor uit eigen werk. Van 1996 tot 2006 schrijft Remco Campert samen met Jan Mulder een gezamenlijke column op de voorpagina van De Volkskrant, CaMu geheten, waaraan zij om beurten een bijdrage leveren.

In 2004 verscheen Een liefde in Parijs, de eerste roman van Remco Campert in meer dan tien jaar, die zeer lovend werd besproken en uitgroeide tot een grote bestseller. Het Parool schreef: ‘Hier is de meester aan het werk.‘ In 2006 verscheen Het satijnen hart, een weemoedig portret van een schilder die tot op hoge leeftijd niet kan kiezen tussen liefde en kunst. Ook deze roman van Remco Campert werd wederom prachtig besproken. Van nog recenter datum zijn de dichtbundel Nieuwe herinneringen en het prachtige Dagboek van een poes, een groot succes bij zowel pers als publiek.

De pers over boek ‘Het leven is vurrukkulluk‘

‘Een allerplezierigst en voortreffelijke boek, dat men met ononderbroken genoegen leest.‘
Pierre H. Dubois

‘Geraffineerd geschreven en opgebouwd, volmaakt van sfeer en beschrijving, trefzeker in zijn soms overrompelende humor.‘
Het Parool