Nu bestellen

Korte inhoud van dit boek:

‘Af en toe denk ik aan haar, de kraamverpleegster die kwam helpen toen mijn eerste dochter was geboren. Ze woonde in Wormerveer, Janneke. Ze was te dik, vond ze zelf.
Ze was net in ondertrouw met Ted en ze waren aan het sparen voor een groot trouwfeest bij Van der Valk in Akersloot. Ze kwam iedere ochtend met de trein naar Amsterdam en deed haar werk zingend: baby wassen, baby temperaturen, baby wegen, baby aankleden. De resultaten van haar werk legde ze vast in statistieken en kolommen. Meten is weten.‘

‘Als ik fotograaf zou zijn, zou ik mijn vrouw voortdurend fotograferen, en ook naakt. Niet om erotische redenen, maar om haar beter te kunnen begrijpen. Hoe je het namelijk ook wendt of keert, een vrouw is een ondoorgrondelijk wezen. Om haar draait alles: het leven, de schepping, de vooruitgang. En zij draagt die verantwoordelijkheid met vanzelfsprekende charme en nederige elegantie. Een vrouw heeft geen kapsones, zij is een wonder.
En mannen zijn padvinders. Dus als ik fotograaf zou zijn, zou ik er voortdurend op uit zijn dat wonder te doorgronden, of op zijn minst te ontsluieren. Vandaar dat ik mijn vrouw voor de lens wil hebben. Al haar curves en plooien, al haar hellingen en dalen, alle plekken van haar lichaam. Haar oksels, haar knieën, haar voeten, haar billen, haar hals, haar schouderbladen en jukbeenderen. Haar wangen, haar mond, haar tong. Alle poriën van haar lichaam zou ik willen kennen. Niet alleen nieuwsgierigheid drijft mij, maar ook bewondering.‘

In Meisjes zijn de mooiste verhalen van Martin Bril verzameld over meisjes, vrouwen, moeders en dochters. Meisjes op straat, meisjes bij de bushalte, meisjes in de snackbar, en meisjes op het Binnenhof: Martin Bril kwam ze overal tegen, en hij schreef er zijn leven lang over.

Over de auteur(s):

Martin Bril (geboren op 21 oktober 1959 te Utrecht, overleden op 22 april 2009 te Amsterdam) ging na zijn studie filosofie in Groningen naar de Nederlandse Filmacademie in Amsterdam.
Martin Bril schreef vooral over het dagelijkse leven. Hij stond bekend om zijn observatievermogen en het uitvergroten van gewone, alledaagse dingen. Een normale straat gevuld met normale mensen betekende voor hem een straat met tientallen verhalen. De stijl van Martin Bril bleef niet onopgemerkt. In 1997 vroeg Matthijs van Nieuwkerk, toen hoofdredacteur van Het Parool, hem als columnist. Het betekende zijn doorbraak als stukjesschrijver en vier jaar later, in 2001, stapt hij over naar de Volkskrant waar hij een dagelijkse column kreeg.
In Vrij Nederland schreef hij het wekelijkse feuilleton Evelien waarbij hij de vrouwelijke ziel bijna perfect van binnenuit wist te beschrijven. Hierover is ook een succesvolle televisieserie gemaakt.
Martin Bril publiceerde tientallen boeken, die in de loop der tijd steeds succesvoller werden en die de laatste jaren steevast uitgroeiden tot bestsellers. In 2009 ontving Martin Bril de Bob den Uyl-prijs voor zijn veelgeprezen boek De kleine keizer over het leven van Napoleon en de fascinatie van Martin Bril voor hem.
Naast boeken en columns schreef hij filmscenario‘s, toneelstukken, reportages en gedichten. In 2006 werd hij gevraagd om het Groot Dictee Der Nederlandse Taal te schrijven.

Boeken van Martin Bril:

• Meisjes (2011)
• Mijn leven als hond (2009)